Parasite

Bodrum katında yaşayan Kim ailesi, oğullarının özel ders teklifi vesilesiyle tek tek zengin Park ailesinin evine — şoför, hizmetçi, sanat terapisti olarak — sızar. Sızma planı işlemeye başladığında evin gerçek sırrı ortaya çıkar.

Film, sınıfın görünür değil, kokulanır olduğunu söyler. Bay Park'ın 'metro kokusu' yorumu filmin kalbi. Bong, sınıf çatışmasını siyasi sloganla değil; kokuyla, merdivenle, yağmurun nereden aktığıyla anlatır. İki aile arasındaki gerçek mesafe servet değil; yağmurda evin altına mı üstüne mi düştüğündür.

Filmde herkes ya yukarı çıkıyor, ya aşağı iniyor — düz koridor neredeyse yok. Park'ların evi yukarı, Kim'lerin yarı bodrumu aşağı, gizli bodrum daha aşağı. Bong, sınıfı dikey bir mimaride kurar. Yağmur sahnesinde Kim'ler aşağı, daha aşağı, daha aşağı koştukça bulundukları konum sözle değil topografyayla anlatılır.

Bong filmin Cannes Altın Palmiye + 4 Oscar (en iyi film dahil) kazanmasını 'lokal bir hikâye, evrensel bir derin yapı' ile açıklar. Çoğu izleyici filmi bir gerilim/hırsız komedisi olarak hatırlar; Bong için filmin türü 'kapitalizmin trajedisi'.

Işık kullanımına bak. Park'ların evinde gün ışığı düz girer; Kim'lerin bodrumunda ışık hep yukarıdan, hep yetersiz. İki ailenin yüzleri aynı sahnede bile farklı aydınlanır — Bong sınıfı mizansenle değil, ışık politikasıyla anlatır.

• Snowpiercer

  yönetmen · Bong Joon-ho

• Shoplifters

  yönetmen · Hirokazu Kore-eda

• The Square

  yönetmen · Ruben Östlund

• Burning

  yönetmen · Lee Chang-dong