Susuz Yaz

Ege'de bir köyde, iki kardeşten büyüğü olan Osman, tarlasındaki suyu köyle paylaşmamaya karar verir. Küçük kardeş Hasan'ın bu karara karşı çıkışı, suya ihtiyacı olan köyün öfkesi ve Osman'ın Hasan'ın karısına yönelttiği bakış filmi bir trajediye doğru sürükler.

Film, kıtlığın insan ilişkilerini nasıl yeniden kurduğunu anlatır. Su burada sadece kaynak değil; ahlak, akrabalık ve hak duygusunun da terazisi. Erksan, 'benim toprağımdan akıyorsa benimdir' önermesinin altındaki çıplak şiddeti gösterir. Modernleşmemiş kırın değil; mülkiyetin her yerde geçerli sertliğinin filmidir.

Osman'ın suyu kestiği o ilk sahne, bir kararla ahlakın değişmesi: aynı insanlar, aynı tarlalar, ama artık başka bir köy. Erksan suyu hiç kahramanlaştırmaz; akarken doğal, kesildiğinde insanın yanında bir başka karakter olur.

Erksan'ın 1964'te Berlin Altın Ayı kazanmış bu filmi, Türk sinemasının dünyaya açıldığı eşik kabul edilir. Yönetmen 'köy gerçekliği' beklentisini reddedip Yunan trajedisi kurgusu kullanır; köy burada Korint'tir, su Antigone'nin yasası.

Ulvi Doğan'ın Osman portresine, özellikle yüzdeki gölgeye bak. Erksan ışığı ahlakı göstermek için kullanır — Osman'ın yüzü filmde aydınlandıkça karakter karanlığa düşer.

• Kuru Otlar Üstüne

  yönetmen · Nuri Bilge Ceylan

• Yılanların Öcü

  yönetmen · Metin Erksan

• Tabutta Rövaşata

  yönetmen · Derviş Zaim

• Kış Uykusuarşivde →

  yönetmen · Nuri Bilge Ceylan